Britser werd het niet, hoewel de liefhebbers uit het Verenigd Koninkrijk het noodgedwongen moesten laten afweten door astronomisch dure boottickets. De eerste editie van World of Westfield op Circuit Meppen was kleinschalig, maar sfeervol en succesvol genoeg om het begin van een nieuwe traditie te vormen. Tussen de laagvliegers dook zelfs een Engelse dubbeldekker op.

In een wereld vol dikke performance-auto’s vormen Westfield-adepten een subcultuur. Begrijp ons niet verkeerd: dat bedoelen we positief. Ze wisten elkaar alleen nog niet zo goed te vinden, bij gebrek aan centrale evenementen in continentaal Europa. Natuurlijk, in Nederland rijdt de Westfield Cup en die is al vele jaren op rij uitermate succesvol, maar niet voor iedereen weggelegd. Althans: veel liefhebbers denken dat racerij ver van hen af staat, wat in de praktijk best kan meevallen, zeker vanuit het besef dat een hobby geld mag kosten. Om hen de ogen te openen en alle mensen van dezelfde bloedgroep bij elkaar te brengen, organiseerde Driving-Fun in het weekend van 22 en 23 augustus op Circuit Meppen een nieuw evenement, dat in de komende jaren beslist een vervolg gaat krijgen. Het vormde natuurlijk ook een logische stap na het overnemen van de Westfield-fabriek in Engeland. Noem het een vorm van klantenbinding, maar ook het bouwen van een community van fans onder elkaar en dat dan op een plek waar de ‘sigaren’ zich het meest thuisvoelen: een raceaccommodatie met een mooi bochtig parcours. World of Westfield is geboren en wat Driving-Fun betreft niet meer weg te denken van de kalender.

Geen alternatief
Peter Tunissen stond er uiteraard met zijn neus bovenop en blikt uitermate content terug op het weekend. “Het was megaleuk, ook al lag de opkomst iets lager dan gehoopt. We wisten dat we geen gigantisch aantal deelnemers konden verwachten, om meerdere redenen. Ten eerste viel World of Westfield samen met de Dutch Grand Prix op Circuit Zandvoort en dan ook nog de allerlaatste editie. Veel mensen, onder wie coureurs uit de cup, hadden daarvoor al entreekaartjes in huis en lieten dat natuurlijk niet schieten. Dan vraag je je misschien af waarom wij ons evenement precies op hetzelfde moment besloten te organiseren, maar er was geen alternatief. Met uitzondering van deze dagen zat Circuit Meppen namelijk alle weekenden tot en met het eind van het jaar helemaal volgeboekt. Daarbij kwam nog een ander probleem, dat indirect verband houdt met de Dutch Grand Prix. Traditiegetrouw maken veel Engelsen de oversteek om de Formule 1-wedstrijd in Zandvoort bij te wonen en dat weten de veerdiensten ook. Ik heb gehoord dat ferrytickets acht tot tien keer de normale prijs kostten. Tja, dan hoef je geen animo van de andere kant van de Noordzee te verwachten. Een derde factor was de relatief late aankondiging van het evenement eind juni, wat kwam door het doodsimpele feit dat we pas een maand ervoor de fabriek hadden overgenomen en nog wel graag dit jaar een treffen wilden organiseren.”

Drempel overwinnen
Toch verschenen, bij elkaar opgeteld, zo’n veertig Westfields ten tonele op Circuit Meppen. Nederlanders, Belgen, Duitsers en Fransen laadden hun trailers af of hadden de reis stuiterend in de open lucht afgelegd. Je zou zeggen dat ze allemaal met beide handen de kans aangrepen om de trackdaysessies te rijden, maar sommigen moesten daarvoor wel even een drempel overwinnen. “Iemand met een hoog getaxeerd Rush-prototype voor een Donkervoort vond dat toch een beetje zonde… totdat we hem ineens zijn rondjes zagen doen,” lacht Tunissen. “Een Belgische deelnemer was dat net zo min van plan, maar ja, anderen in actie zien werkt aanstekelijk en uiteindelijk besloot hij zich zelfs voor de laatste race van het wedstrijdprogramma in te schrijven.” Inderdaad: er vond ook competitie plaats en onder anderen enkele deelnemers uit de Westfield Cup maakten graag van die gelegenheid gebruik, niet in de laatste plaats om hun auto op het technische parcours van Circuit Meppen te ervaren. Verdeeld over het weekend viel viermaal het startschot voor een race, voorafgegaan door een kwalificatie. Om enkele geïnteresseerden die al op het randje van de duikplank stonden over de streep te trekken, stelde de organisatie een gastenauto beschikbaar.

Kinderen in snoepwinkel
Het behoeft geen betoog dat de aanwezige Westfield-fanaten brandden van nieuwsgierigheid naar de in aanbouw zijnde fabriek op Circuit Meppen. Daarom verzorgde Driving-Fun op beide dagen rond de middagpauze een rondleiding. “Wat denk je dat er gebeurt wanneer je zulke mannen loslaat in een hal waarin zes vrachtwagenladingen aan onderdelen liggen?” grijnst Peter Tunissen. “Dan zijn het net kinderen in een snoepwinkel. Na een halfuur moesten we ze naar buiten jagen, anders hadden ze er waarschijnlijk nu nog steeds gestaan. ‘O, kijk, deze buitenspiegels kon ik in het verleden niet verkrijgen. Verkoop je ze nu?’ ‘Tjonge, wat een spul. Succes met het uitzoeken…’ Dat soort reacties kregen we. Intussen zijn we al operationeel met de onderdelenvoorziening en hebben we de eerste orders verstuurd. Ondertussen werken we aan het inrichten van de productielijn.” Het hoogtepunt van het weekend betrof juist geen sport- en racewagens, maar wel een andere vorm van British heritage. “We hoorden dat iemand in het gezelschap over alle rijbewijzen beschikt, ook om een bus te mogen besturen. Laten we vorig jaar toevallig een Bristol Lodekka hebben gekocht, een Engelse dubbeldekker. Konden we daar mooi twee rondjes mee over het circuit doen, met dertig man aan boord.” Weer eens wat anders dan al die laagvliegers.

Henk Stam: “Niet voor de fainthearted”
Vorig jaar kocht Henk Stam een Westfield. “Bloedsnel en lekker rauw, zonder stuur- en rembekrachtiging,” beschrijft hij. “Hij geeft echt dat racewagengevoel van de jaren vijftig en zestig. Eigenlijk zou ik wel een monoposto willen, maar dan krijg je te maken met van die lastige regels. Ze zijn er overal bang van. In het begin moet je wel even wennen aan een Westfield, want het gaat er spartaans aan toe, maar dat geeft juist de kick. Dit is niet voor de fainthearted, zeg maar. Competitie rijden hoeft voor mij niet zo nodig, maar tijdens trackdays kan ik er op een kleinschalige manier mee spelen. Circuit Meppen kende ik al. Een heel technische baan, waar alle dingen in zitten, zoals verschillende soorten camber en krappe doordraaiers. In dezelfde tijd leg je veel meer bochten af dan op Zandvoort of Spa-Francorchamps. Kortom, heel intensief en zwaar om te rijden.” Tijdens World of Westfield ontmoette Stam voor het eerst tientallen gelijkgestemde zielen, in een sfeer die hij als heel ontspannen ervaarde. “Leuke mensen, vrijdenkende en slimme mensen met ondernemersgeest, met een visie. Niet echt standaard.”

Sebastian Gradinariu: “Helemaal verslaafd geraakt”
Na een halfjaar trackdays rijden en taxiritten op het circuit doen vond Sebastian Gradinariu het tijd worden om voor het echte werk te gaan: racen. Dat bleek hem direct goed te liggen, want na het bemachtigen van poleposition in de kwalificatie rolde hij in alle vier de wedstrijden als tweede over de finishlijn. “In de eerste race moest ik even flink aan de bak, want ik had een slechte start en viel daardoor terug naar de vijfde plaats, maar uiteindelijk wist ik drie auto’s in te halen,” vertelt de geboren Roemeen. “Jammer dat ik Peter Tunissen telkens net niet kon verslaan, al zat ik hem in de laatste manche op zondag heel dicht op de hielen. Ik vind de Westfield een erg fijne racewagen, door zijn compacte formaat en doordat je alles zo goed kunt overzien, zelfs de wielen.” Over de sfeer tijdens het evenement zegt Gradinariu, die naar eigen zeggen de jongste deelnemer was: “Je voelt de passie. Het virus heeft mij meer dan ooit te pakken gekregen en ik kan wel zeggen dat ik volledig verslaafd ben geraakt. Hoe en wanneer weet ik nog niet, maar ik wil op termijn definitief gaan racen in de Westfield Cup. Tussen twintig, dertig van die auto’s op de grid staan, dat lijkt me zo’n gave ervaring!”

Meer informatie: www.driving-fun.com

Tekst: Aart van der Haagen & foto’s: Dirk van Zon

Wil jij ons magazine ook lezen? Meld je dan aan via “bestellen” op onze website: www.start84.nl