Inmiddels zijn we zo’n zestig jaar met autosport bezig, op allerlei manieren. Het zelf doen, het voor anderen mogelijk maken en kijken waarmee weer anderen bezig zijn. We hebben veel meegemaakt en soms gebeuren er heel bijzondere dingen. Zo zagen we Max Verstappen uitgroeien tot de beste Formule 1-coureur van de wereld. Arie Luyendyk won meermaals de Indy 500. Echt heel bijzondere pieken, maar ook dan kun je er slechte seizoenen bij hebben. Techniek niet op orde en daar ga je. Max was al lang van plan om een keer een 24-uursrace te rijden, las ik. Als het even minder gaat in je eigen klasse, vormt dit wel het moment voor een uitdaging op een ander, maar ook hoog niveau. Het is specialistenwerk, endurance rijden. Max moet dat evengoed kunnen. De 24 Uur van de Nürburgring is de moeilijkste. Aan de zorgvuldige voorbereiding lag het niet, met trainingen en een vieruurswedstrijd vooraf. Heel benieuwd waren we… en wij niet alleen. De kaartverkoop liep storm en brak een record, ook onder niet-Nederlanders. Iedereen wilde het meemaken, de titanenstrijd. Vooral geen arrogant gedoe, maar echte sport van klasse. Max leverde een machtige strijd, tot er een aandrijfas knapte. De belasting is zo groot dat dat kan gebeuren. De coureurs en teamgenoten hebben niet verloren, maar iets prachtigs laten zien. We kijken uit naar een vervolg.
Zelf gingen we in het verleden ook de uitdaging van de Ring aan. In de 36-uursrace, de voorloper van de 24H. Toen betrof het nog een amateurevenement. We reden met onze Opel Ascona 1900, de NK-wagen. In dat veld misschien niet de beste keus, maar deze stond nou eenmaal tot onze beschikking. Roeien met de riemen die we hadden. Het zou de bijzonderste race worden. In de nacht kwam mist opzetten. We kenden de baan en waren echt in conditie, maar op zulke omstandigheden kun je je niet voorbereiden. De mist werd dikker. Op een zeker moment waren we de snelste op de baan en tegelijkertijd begrepen we niet dat er geen rode vlag kwam. Indirect lag de schuld daarvan bij ons. De organisatie keek naar de tijden en stelde: ‘Als die Hollanders het kunnen, dan kan het dus en wie het beste is, gaat het hardst.’
De inspanning was zo groot dat we ieder uur wisselden. Fred Frankenhout en ik reden gelijke tijden en niemand kon ons bijhouden. Ja, achter ons blijven hangen op de lichten, maar dat was snel afgelopen. Even de lampen uit en we reden weer alleen. De ochtend kwam, de mist verdween en de regen viel met bakken uit de lucht. Dat was ook ons ding. De auto’s met de grote motoren liepen langzaam weer in, maar we werden zevende algemeen en tweede in de klasse. We waren outsiders bij de start en de helden bij de finish. Daarnaast reden we ook de 84H, de Marathon de la Route, met een Opel Kadett 1900. Bijna waren we er, maar na 81 uur plofte de motor tijdens het water bijvullen in de pits. We konden geen ronde meer rijden zonder dat we de vloeistoffen op peil moesten brengen, ook de olie. Wat een mooie race. Veel Nederlanders werden steeds gegrepen door de uitdaging van de Ring. Ook mijn broertjes deden ‘het’, de 24H met de Simca 1000. Mooie tijden van toen en mooie tijden van nu. Blijven genieten, jongens. Rijden op de Ring is zo spannend.
Wil jij ons magazine ook lezen? Meld je dan aan via “bestellen” op onze website: www.start84.nl
