Buitensporige gedragingen moeten worden aangepakt en ingedamd: DNRT-mentaliteit bewaken

In het heetst van de strijd kunnen de gemoederen weleens oplopen, maar dat moet niet tot represailles over en weer leiden. Naar aanleiding van enkele figuren die in de afgelopen maanden over de schreef gingen, trokken klassenvertegenwoordigers aan de bel en wordt het tijd om de aloude DNRT-mentaliteit van ‘samen door de bocht’ weer eens goed bij iedereen onder de aandacht te brengen. Onsportief en heel af en toe zelfs intimiderend gedrag hoort niet in de breedtesport thuis.

Voordat dingen een eigen leven gaan leiden: het betreft een beperkte reeks incidenten. Een bovengemiddeld aantal aanrijdingen tijdens het Super Race Weekend, een enkeling die met een verhit hoofd verhaal ging halen bij een andere deelnemer en eerder dit jaar een uitzonderingsgeval op het fysieke vlak. “Wanneer er 250 mensen in de rondte rijden en er gebeurt drie keer iets onwenselijks, dan valt dat binnen het grote geheel mee,” zegt Gerard van Oers namens de DNRT. “Het gedrag is echter dusdanig extreem dat het eruit springt en een smet op zo’n evenement legt. Dat staat heel ver van onze doelstelling af: met zijn allen racen voor de lol. Daarmee worden ook het secretariaat, de wedstrijdleiding, de TC’ers en de OCA’s onnodig zwaar belast. Natuurlijk wil iedereen zijn best doen om zo hard mogelijk te gaan op de baan. Competitie hoort bij de breedtesport, maar er zit per persoon een verschil in de interpretatie daarvan. Sommige mensen nemen het serieuzer dan de bedoeling is.”

Sportief verantwoordelijke persoon
Buitensporige gedragingen vereisen actie, maar wel volgens de cultuur van de breedtesport. Van Oers: “De DNRT ontstond ooit vanuit mensen die na een racecursus gezellig met elkaar wilden gaan rijden. In principe vormt straffen een logische reactie op een overtreding en soms zal dat inderdaad onvermijdelijk zijn, maar liever zoeken we samen met de klassenvertegenwoordigers naar manieren om het gevoel van saamhorigheid te benadrukken. Als de eenheid wegvalt, houd je geen klasse meer over, maar een optelsom van individuele rijders en dan verlies je met zijn allen het plezier. De Westfield Cup laat heel goed zien hoe het moet: samen in de pitbox staan, eten met de hele groep en racen met een gezamenlijk doel. Een concrete actie die we ondernemen betreft het aanwijzen van een sportief verantwoordelijke persoon vanaf seizoen 2027, waarvoor we momenteel actief naar een geschikte kandidaat zoeken. Die zal aanwezig zijn in de toren, bij onderlinge issues het gesprek met de betrokkenen aangaan en daarmee het belang van de DNRT en de deelnemers behartigen, in samenspraak met de wedstrijdleiding.” Van Oers wil nog iets anders kwijt. “Laten we ons realiseren dat geen enkele andere Nederlandse organisatie van deze omvang, met een achterban van duizend leden autosport organiseert met zo’n goede prijs-kwaliteitverhouding. Dat besef lijkt bij sommigen verdwenen. We moeten elkaar ervan overtuigen dat wat we met zijn allen voor elkaar krijgen, leuk is.”

Gedeukte auto’s
Vindt er daadwerkelijk verharding plaats in de autosport? “Lastig te zeggen,” vindt Donny van Leeuwen, die samen met Mark Vermin de Toer- en Toer+-klasse coördineert. “Bij deze tak van sport komt emotie kijken en mede door de adrenaline kan een incident na een race escaleren. Dat is niet nieuw. Beide partijen willen gelijk hebben, alleen gaat het daar niet om. Immers, de wedstrijd daarna kom je elkaar weer tegen en dan moet je elkaar niet willen terugpakken. Van hogerhand valt niet alles op te lossen, maar je kunt er wel bovenop zitten, zoals de KNVB in het voetbal. Daar ligt denk ik een taak voor de KNAF: besteed er aandacht aan in de maandelijkse mailings en in ons ‘clubblad’ START ’84. In ieder geval constateer ik dat er vaker gedeukte auto’s rondrijden, terwijl we met zijn allen hebben afgesproken dat ze min of meer schadevrij aan de start verschijnen. Het verlaagt de drempel om te duwen en trekken, naast het feit dat het de uitstraling nadelig beïnvloedt, ook via de YouTube-filmpjes waarop we met zijn allen zo trots zijn. Die brengen bovendien de incidenten in beeld en in plaats van dat ze een magneeteffect creëren om mensen de racerij in te trekken, werken ze dan averechts. Laten we de amateursport in ieder geval betaalbaar houden. Schades kosten geld en zorgen ervoor dat mensen weglopen, waardoor het uiteindelijk voor iedereen duurder wordt. In Duitsland is om die reden weleens een organisatie opgeheven.”

Geloof niet in theedrinken
“Volgens mij is dit een verlengstuk van de gewone maatschappij,” meent Steven van der Plank, bekend uit de MaX5 Cup. “Van de grote boze buitenwereld, waarin alles verhardt. Mensen hebben een kort lontje en laatst ging iemand na een race verhaal halen door tegen een ander aan te rijden. Werd hij geschorst, gebeurde het de keer daarop weer. Er zijn ook deelnemers in beeld gekomen die niet schromen om mensen tegen elkaar uit te spelen of anderen te bedreigen. Zij begrijpen de breedtesport niet. Het gaat om een bekertje van een knaak en ik zie dat ze alles op alles zetten om vooraan te rijden, alleen bedoel ik dan niet sportieve prestaties. Sommige figuren die met onbeperkt budget rijden, dichten zichzelf een bepaalde maatschappelijke status toe en accepteren geen vermanende opmerking. Hoe je daarmee omgaat? Nou, ik geloof niet in theedrinken met autosporters. Zolang de racerij bestaat, lopen deelnemers al te kloten. Word je betrapt, wees dan sportief. Het respect dat mensen vroeger voor Huub en Ria opbrachten, lijkt weg te ebben. Misschien moeten de mensen een beter idee krijgen van wat de DNRT achter de schermen allemaal voor hen doet en wie welke rol vervult. Neem dat op in een document waarin je tevens de huisregels nog eens uitlegt. Ik denk terug aan een quote van Huub: ‘We sturen niemand weg, maar we vragen mensen wel om niet meer te komen.’ De boodschap kan maar duidelijk zijn.”

Ecosysteem
Jaren geleden schreven we al over het ecosysteem binnen de Westfield Cup en dat behelst onder andere de sociale cohesie. “Het begint al aan de voordeur,” zegt coördinator Sander Dullaart. “Deze auto’s liggen niet voor het oprapen, dus als je er eentje zoekt, kom je altijd bij ons uit. Aan de telefoon proeven wij meteen of iemand tot de doelgroep behoort. Als we vragen krijgen over wat je zoal mag aanpassen, weten we genoeg. Zeker als we uitleggen dat het een eenheidsklasse betreft en dat je niet mag rommelen. Zeuren ze door, dan leggen we uit dat ze niet bij deze cup passen. Sowieso mag je alleen meerijden wanneer je lid wordt van onze club. We staan altijd samen op de paddock of in aaneengesloten pitboxen en we eten met elkaar. Daardoor kennen we iedereen. Wat we in dat kader ook doen, is iedere debutant introduceren in onze appgroep, waarvan we er ook nog eentje apart hebben voor onze ‘kistrijders’: degenen die zelf sleutelen, hun ervaringen delen en elkaar helpen. Eenmaal op het circuit laat je het dan wel uit je hoofd om iemand van de baan te rammen. Als zoiets gebeurt, duiken er meteen tien man op met de boodschap: ‘Wat ben jij nou aan het doen, jôh? Het gaat om een plastic beker…’ Niemand mist de prijsuitreiking, waar we iedereen naar voren halen, niet alleen de top vijf. Je moet een beetje sociaal lijmen en ervoor zorgen dat iedereen een leuke dag beleeft. Zonder dat we erom vragen, komen de deelnemers ons aan het eind van de middag stuk voor stuk een hand geven en gedag zeggen. O ja, ook belangrijk: wij gooien ieders data open en dat legt alles bloot. Je bent toch een enorme sukkel als je valsspeelt? Verder delen we videobeelden. Daardoor leren deelnemers veel van elkaar en dat vindt niemand erg. Je wilt toch liever dat anderen in je nek hijgen dan dat je alleen vooraan rijdt? Dat snappen onze deelnemers en nee, dat is niet in één keer gegaan. Sinds 2018 bouwen we aan dit ecosysteem en nu merken we dat de groep zichzelf uitsorteert. Figuren die hier niet passen, vertrekken na twee raceweekenden uit eigen beweging.”

Meer informatie: www.dnrt.nl

Tekst: Aart van der Haagen & foto’s: Thomas Bakker