Noem Liesette Braams (54) gerust een medisch wonder. In twaalf jaar tijd lag ze opgeteld drie jaar in het ziekenhuis en meermaals leek haar vonnis getekend, maar telkens krabbelde ze weer op en vond ze de energie om te racen. “Op wilskracht kan ik alles,” klinkt het resoluut. “Binnenkort hoop ik te gaan testen met de McLaren 570S GT4 en als het aan mij ligt, rijd ik begin oktober bij mijn zoon Max in de Supercar Challenge mee.” Never give up!

Met deze laatste oneliner, die zich tot een gevleugelde uitspraak ontwikkelde, slingerde Liesette Braams via de sociale media op ondubbelzinnige wijze de boodschap de wereld in dat ze zich niet uit het (race)veld laat slaan door alle tegenslagen die ze in de afgelopen twaalf jaar te verduren kreeg. Vijfmaal overwon ze kanker en dat trok een extreem zware wissel op haar lichaam. Alsof dat nog niet genoeg was, moest ze vanaf 2024 het verlies van haar man Luc verwerken, die haar altijd door dik en dun steunde, maar zelf de strijd tegen de k-ziekte verloor. De realiteit van dit moment komt minstens zo hard aan. “De artsen geven me nog zes jaar. Ze hebben mijn beide nieren verwijderd en ik moet drie keer per week de hele middag en halve avond dialyse ondergaan, wat topsport is. Dat houdt je lichaam een jaar of zes vol. Ik ga echter door tot de tien en hoop 65 te worden.” Gezien de voorgeschiedenis zal niemand er versteld van staan als het daadwerkelijk zo uitpakt. Gelukkig maar, want er ligt nog een bucketlist om af te werken. “Mijn vier kleinkinderen zien opgroeien, autoracen en verre reizen maken naar Indonesië en Afrika met de familie, al wordt het vast en zeker een helse toer om daar dialyse te krijgen. Tóch ga ik het proberen!”

Niet up-to-date
De strijdlust blijft hoogtij vieren. “Intussen is de kanker al meer dan vijf jaar met vakantie. Nou, laat die maar lekker wegblijven en mij niet storen.” Goed plan, net als het voornemen afgelopen winter om eindelijk weer de helm op te zetten en met de McLaren 570S GT4 de Nieuwjaarsrace te gaan rijden, maar daar stak zoon Max als organisator een stokje voor. “Een week van tevoren kreeg ik te horen dat mijn auto niet up-to-date was. Dat klopt ook wel, alleen denk ik ook dat hij het in zijn hart niet prettig vond dat zijn moeder zou meedoen aan zijn allereerste evenement. Hij is zuinig op me en houdt een oogje in het zeil, wat ik natuurlijk snap, al kriebelde het wel… en nog steeds.” Later dit jaar gaat het dan hopelijk toch gebeuren: de rentree van Liesette Braams in de autosport, het liefst bij de Supercar Challenge van V-Max op Circuit Zandvoort, begin oktober. “Daar waar mijn volgers zitten en daar waar ik in juni 2021 voor het laatst heb geracet, als gastrijder in het Europees GT4-kampioenschap tijdens het DTM-weekend, samen met Gaby Uljee. Daar werden we tweede in de Am-klasse. Echt een cadeautje aan mezelf, na een jaar opkrabbelen van mijn allerzwaarste operatie ooit, toen de artsen beweerden dat ik die waarschijnlijk niet zou overleven. Nou, mooi wél!”

Te gevaarlijk
“Luc en ik gingen in Dubai kijken naar de 24-uursrace die zijn toenmalige compagnon reed. De auto viel voortijdig uit, maar hij zei tegen mij: ‘Zou je het leuk vinden om jouw rijvaardigheid te verhogen?’ Samen schreven we ons in voor de racecursus bij RSZ en in hetzelfde jaar deed ik aan mijn eerste wedstrijd mee, in de Toerwagen Diesel Cup op Circuit Zolder. Eigenlijk was dat helemaal niet de bedoeling en vond Luc het te gevaarlijk voor mij, maar ze kwamen iemand tekort in het team. Op een gegeven moment ging ik iets te wijd en tikte een Saker mij aan, waardoor ik een lekke band kreeg. ‘Waar?’ riep teammanager Glen Veltman over de boordradio. ‘Rechtsvoor,’ zei ik. ‘Nee, waar op de baan?’ Enfin, toen ik in de pitbox verscheen, vroeg hij: ‘Ben je niet bang?’ ‘Nee, alleen hartstikke boos!’ Haha, daar word je alleen maar beter van. Je gaat er harder van rijden. Zolder is altijd één van mijn favoriete circuits gebleven. De auto loopt er zo lekker over dat bergje achterin en bij die ene bocht in het begin voel je hoe hij elke keer zijn voetje van de vloer tilt. De Bus Stop Chicane op Spa-Francorchamps ligt me trouwens ook goed. Daar haal ik anderen op het laatste moment in, heel onverwacht.” Grinnikend: “Daar ben ik heel gemeen en sneaky.”

Ei op dashboard
De skills leerde Liesette Braams naar eigen zeggen van Gaby Uljee, die ze eerder niet kende, maar die haar beste vriendin werd. “Ze zei: ‘Als je een ei op je dashboard legt, moet het kunnen blijven liggen. Laat de auto dansen over de baan en knijp niet in het stuur, maar houd het zachtjes vast.’ Hele dagen trainden we en zelf zat ik dan het meest achter het stuur, want we zouden samen gaan racen en als team ben je zo sterk als je zwakste schakel.” Vele jaren achtereen bepaalde de Toerwagen Diesel Cup de wedstrijdagenda, maar in 2013 kwam daar een gaaf extra programma bij: de Lotus Ladies Cup met Sheila Verschuur. “Was ik 53 weekenden per jaar aan het racen… Slowakije, Hongarije; allemaal circuits die ik nog niet kende. Toen volgde een uitnodiging voor een race op Buddh in India. Al die Lotussen op transport zetten ging niet lukken, daarom moesten we daar in Golfjes stappen, met het stuur rechts en de versnellingspook links. Sheila en ik waren de enigen van het veld die dat fatsoenlijk onder de knie kregen. Wat hebben we daar een verschrikkelijke lol gehad. Overigens kreeg de één na de ander last van buikkrampen door het drinken van leidingwater. Ik niet, want ik pakte alleen flesjes en liet de koffie staan.”

Brand
Met de befaamde ‘Eifelblitz’, oftewel BMW M3, overgenomen van Johannes Scheid, betrad Liesette Braams onder de vlag van het eigen familieteam Las Moras Racing in 2015 de GT4 European Series. “Dat seizoen samen met Rob Severs en in 2016 alleen. Leuk, want dan namen na de halve wedstrijd de amateurs het van de professionals over en moesten zij er nog in komen, terwijl ik al lekker op stoom was.” Intussen begon de nare ziekte, die zich in 2015 via een diagnose openbaarde, heftig op te spelen. “In 2017 lag ik vooral in het ziekenhuis en kwam er weinig van racen. Steevast zette ik een trofee op mijn nachtkastje, als middel om sterk te blijven.” Tot overmaat van ramp vond de BMW M3 GT4 zijn einde bij een brand in de opslag, waarbij ook de twee Chevrolet Camaro’s GT4 van het team in rook opgingen. “Onder andere die waarmee Luc racete. Samen met Frans Verschuur besloot hij een McLaren 570S GT4 in te zetten, terwijl ik intussen op krachten kwam. Toen ik weer wedstrijden kon rijden, liet ik de auto blauw maken. Die kleur is mijn favoriet én hoort bij ‘chassiskanker’, zoals ik het zelf altijd noem. Drie jaar lang reed ik er GT4 European Series mee, van 2018 tot en met 2020. Een heerlijke auto, die je echt kunt laten dansen. Hij gedraagt zich heel betrouwbaar op een natte baan en dat vind ik belangrijk, want ik ben geen regenrijder. Ik weet nog hoe het op Monza met bakken uit de lucht viel en ik hem toch mooi uit de muur kon houden, waarna ik samen met Luc op het podium belandde.”

Liefdadigheid
Lang voordat ze alle fysieke narigheid over zich heen kreeg, stortte Liesette Braams zich op liefdadigheid. “Toen ALS nog niet echt bekend was, vroegen wij er met Las Moras en daarna de Racing Diva’s aandacht voor tijdens Bavaria City Racing in Rotterdam, waar we met twee BMW’s door de straten scheurden. Luc en zijn compagnon, die aan deze ziekte lijdt, hadden alles geregeld. Overal hingen banners en ik gaf interviews op radio en televisie. Alles om donaties binnen te krijgen en vooral om ALS meer bekendheid te geven. Later, toen mijn zoon Max de GT4 European Series coördineerde, droeg hij alle boete-inkomsten van dat jaar over aan de Daniel den Hoed Stichting, gelieerd aan het ziekenhuis waar ik zelf werd behandeld. Op dit moment sponsor ik het Erasmus MC via de professor die mijn leven heeft gered.”

Gezien dit alles kunnen we alleen maar vurig hopen dat we de blauwe McLaren 570S GT4 tijdens de Trophy of the Dunes begin oktober weer in actie mogen zien, bestuurd door zijn even trotse als dappere en vasthoudende eigenaresse. “In de auto ben ik niet ziek. Pas na het racen komt de terugval, want ik heb nog maar zeventig procent van mijn oorspronkelijke energie. Op wilskracht kan ik ontzettend veel. Wel laat ik Rick Abresch van V8 Racing eerst de McLaren klaarzetten om te testen en te zien of ik mijn tijden nog haal. ‘Je moet niet als baanvulling gaan rijden,’ zei Luc ooit tegen me.” Wij beginnen alvast met duimen, ook voor die tien jaar.

Tekst: Aart van der Haagen & foto’s: Chris Schotanus

Wil jij ons magazine ook lezen? Meld je dan aan via “bestellen” op onze website: www.start84.nl