Gilles De Pauw gaat werken aan 12e autocrosstitel, maar: “Ik zou liever met nummer 57 rijden”

Zoals Max Verstappen na het behalen van het wereldkampioenschap #33 inleverde voor #1, zo deed Gilles De Pauw op nationaal niveau afstand van #57. Tegen zijn zin, echter. “Het is mijn geluksnummer,” onthult hij. Dat mag je inderdaad wel zeggen, want sinds 2013 heeft hij maar liefst elf belangrijke titels bij elkaar vergaard in de autocross en als het aan de Oost-Vlaming ligt, houdt de zegetocht daarmee niet op.

“Eric Joosen van NEBO Racing Parts, mijn trouwe partner op alle fronten, wil heel graag dat ik in 2027 opnieuw de titel pak in de Keverklasse van het NK Autocross,” zegt Gilles (voor de Ollanders: spreek uit ‘Zjiel’) De Pauw. “Dat betekent dat ik wederom met nummer 1 zal gaan rijden. Heel eerlijk: ik ben daar geen fan van, want ik weet hoeveel geluk nummer 57 mij heeft gebracht. Alleen al het feit dat ik als enige Belg in de geschiedenis het wist klaar te spelen om tweemaal Nederlands kampioen in de autocross te worden. Overal in mijn leven keert het getal terug. Mijn vrouw Charlotte woont op nummer 57, ze is één meter 57 lang en op de openbare weg zie ik alleen maar nummerplaten met 57 erin.” Het begon allemaal op zijn elfde, de leeftijd waarop de nu 37-jarige autocrosser Dirk Neerman leerde kennen. “Tijdens het rondfietsen door de buurt wees een schoolvriendje me op een werkplaats met een serre. ‘Daar bouwen ze heel speciale auto’s; níet voor op de weg,’ zei hij. We keken door de ramen, maar meer durfden we niet, totdat de eigenaar ons na een paar weken binnenriep. Het boeide me enorm en zo raakte ik bij het team betrokken. Eerst poetsen, toen helpen sleutelen. Zelf rijden zat er op die leeftijd nog niet in, maar later mocht ik wel mee naar de Europokal-wedstrijden, van donderdagavond tot maandagochtend. Wat een mooie avonturen.”

Kick aller tijden
Gelukkig vermaakte Gilles De Pauw zich sportief gezien prima in de motorcross, maar het stond voor hem vast dat hij competitie op vier wielen wilde gaan bedrijven. “Op de dag dat ik mijn voorlopig rijbewijs behaalde, zei iemand uit het team dat ik zijn Citroën AX mocht gebruiken voor de toen nieuwe jeugdklasse bij een regionale wedstrijd. De eerste keer was het direct ‘boenk!’ erop: ik won alle manches en de finale. ‘Daar zit wel iets in; die heeft ballen,’ riepen de jongens van Neerman. Een jaar later daagde één van de mechaniekers mij uit, na een brandje aan de Sprinter van Dirk: ‘Als jij hem weer aan de praat krijgt, mag je hem hier achter op het veld testen.’ Poah, dat gaf me de kick aller tijden. Ik draaide donuts en het was magisch. Zelf kon ik zo’n dure auto niet betalen, want ik moest het uit eigen middelen doen. Tijdens de motorcrossperiode sponsorde mijn vader me, maar autocross, dat boeide hem weinig. In 2008 kocht ik een Honda CRX, die ik opbouwde met Mario Strobbe, een echte alleskunner in de techniek. Met een 1.4-motortje zat ik vaak in de top vijf en won ik af en toe, maar in de Europokal moest ik met iets beters komen. Dat werd in 2010 een zelfgebouwd VTEC-blok en tijdens de eerste wedstrijd in Terwolde reed ik de pannen van het dak, met direct een tweede finaleplaats in Klasse 1. Op advies van wat mensen ging ik met een andere versnellingsbak en veren rijden, maar dat maakte het concept kapot en ik boekte juist achteruitgang. Toen we eind van het seizoen de spullen terugzetten, kwam alles weer goed.”

Geen eendagsvlieg
In 2011 verscheen de autocrosser uit Lotenhulle ten tonele in een nieuw geprepareerde toerwagen; wederom een Honda CRX. “Iedereen beweerde dat die met zijn korte wielbasis niet te besturen viel. Ik wilde bewijzen dat dat wel ging en toen de meeste coureurs zagen dat ik vooraan zat, moest ineens iedereen er eentje hebben. Dat werkt eigenlijk nog steeds zo. In de loop van 2012 deed Dirk Neerman, die zelf vanwege een hernia niet mocht rijden, me een mooi voorstel: omdat ik al jaren voor het team werkte, mocht ik onder gunstige voorwaarden mijn Honda CRX ruilen tegen een Sprinter met een A&P-frame; de oude van Dirk van Dijk. Ondanks een standaard Hayabusa-blok, bij gebrek aan middelen om het te laten prepareren, werd ik in 2013 kampioen in zowel Klasse 8 als 9 van de Europokal.” De Pauw had definitief zijn naam gevestigd en bewees dat hij geen eendagsvlieg was, want in 2014 en 2015 herhaalde hij het kunstje in de divisies Proto en Proto+ van de VACB, de nationale Belgische competitie. “Mijn Sprinter-carrière bleef succesvol en ik draaide steeds mee in de top. In 2017, toen de Europokal inmiddels had plaatsgemaakt voor de Autocross Masters, pakte ik daar de titel in Klasse 8. Daarnaast heb ik vele tweede en derde plaatsen in het kampioenschap behaald.”

Dilemma
Terwijl de succesreeks niet te stoppen leek, kwam Gilles De Pauw op enig moment voor een dilemma te staan. “Eric Joosen peilde of ik er wat voor voelde om in de Sprinter te stappen waarmee Frankie Schatteman eerder voor hem reed, tot hij stopte. Mario Strobbe gaf aan dat hij het jammer vond als ik zou overlopen, aangezien hij mij veel had geleerd. Uit respect voor hem besloot ik te blijven, alleen kreeg ik later spijt van die beslissing. Hoe goed hij ook was als techneut, onze visies liepen steeds meer uiteen en dat leidde uiteindelijk tot een splitsing. Na corona kwam ik Yves Rogge tegen, de hoofdmechanieker van Dirk Neermans Kevers en een talent in het instellen van de vering, bovendien zeer ervaren in cross en rally, ook in het bouwen van auto’s. Hij luistert supergoed naar mij als rijder en ik heb heel veel aan hem te danken. Hij bleef ook met mij meegaan naar de wedstrijden en staat altijd aan mijn zijde, net als mijn vrouw en kinderen. Intussen zat ik zelf technisch gezien op een niveau waarop ik aardig wist wat wel en niet goed werkte en besloot ik bij het bouwbedrijf van mijn ouders een eigen sleutelruimte in te richten, waarin ik mijn eigen Sprinter volledig opnieuw opbouwde, ondersteund door NEBO Racing Parts op het gebied van onder andere draai- en freeswerk. In 2021 stond ik weer aan de start van Klasse 8 en 9 in de Autocross Masters, maar het concept met middenmotor werd te oud om er nog mee te kunnen winnen. Zelfs het prepareren van een nieuw blok met meer vermogen leverde amper resultaten op.”

Terug op de landkaart
Verrast reageerde Gilles De Pauw op de vraag van Eric Joosen of hij eens een Kever zou willen testen. “Hij zocht een meerwaarde: een coureur die kon helpen het concept beter te maken dan het al was. Ik had door de jaren heen een goed gevoel voor finetuning ontwikkeld. Een te korte eindoverbrenging, een te zachte bandenspanning of een te harde vering, ik kon het direct benoemen. Intussen heb ik echt een passie voor de Kever gekregen, maar ik moest er wel flink aan wennen. Tijdens de eerste wedstrijd vroeg ik me af of ik niet over de kop zou slaan, wat je in een Sprinter veel minder gauw gebeurt. Je zit niet in het midden, maar links en de carburateurmotor van toen bleek gevoelig voor stilvallen of verzuipen wanneer je het gas niet goed doseerde.” De Pauw wist echter prima raad met de Kever. Hij oefende in seizoen 2022 en bemachtigde direct een zege in de eerste NK-wedstrijd, een tweede plek in het eindklassement en de status van Rookie of the Year. In 2023 kroonde hij zich voor het eerst tot kampioen in het NK Autocross, een kunstje dat hij in 2026 herhaalde, terwijl hij in 2024 en 2025 de titel in Klasse 5 van de Autocross Masters opeiste. “Ik ben Eric Joosen en Annick Van Mingeroet enorm dankbaar. Zij zorgden ervoor dat ik terug op de landkaart kwam en veel bijleerde over de sport, terwijl bijna niemand mij nog kende. Ik keek altijd op tegen Jimmy Hop, de man die alles en iedereen verslaat bij de Sprinters. Nu reed ik keer op keer iedereen naar huis bij de Kevers, mede dankzij het harde werk van het team om me heen. In 2027 ga ik weer voor het Nederlands kampioenschap in dezelfde klasse, ‘helaas’ met nummer 1.”

De groenblauwe kleppendeksels Hoewel hij zijn rol in het bouwbedrijf van zijn ouders beslist niet wil laten varen, reserveert Gilles De Pauw afhankelijk van de vraag enkele dagen per week voor het bouwen van motoren. “Zuiver Hayabusa’s,” zegt hij. “De kennis heb ik in de praktijk opgedaan, bij NEBO Racing Parts. Ik mocht daar aan mijn eigen Kever werken en daarnaast af en toe een motor openmaken voor een controle, onder begeleiding van Bob Joosen. Hij en zijn vader Eric leerden mij alle fijne kneepjes, al was dat toen nog de- en montagewerk; zeker geen tuning. Beetje bij beetje rolde ik erin en nadat ik jaar in, jaar uit kampioen werd, gaf NEBO me de kans om het echt te leren en van mijn hobby mijn beroep te maken. Samen gingen we motoren bouwen. ‘Dan moeten we ze met een kleppendeksel in eigen kleur op de markt brengen,’ stelde ik voor. ‘Het standaard zwart herkent niemand.’ We kozen voor groenblauw, met onze beide logo’s erin. Zo werd GDP Motorsport geboren, met dank aan Eric en Bob Joosen. Voor het gemak heb ik thuis de werkplaats van NEBO exact nagebootst. We namen ons voor om de motoren te prepareren alsof ze voor onszelf waren, maar voor de klanten moesten we ze telkens sterker en beter maken. Reden voor mij om me te verdiepen in alles wat in en rond een Hayabusa-blok hangt. Tijdens de laatste Masters-wedstrijd in Baarle-Nassau liet ik Tim Schuurman een nieuwe motor testen die voor mijzelf was bestemd in het komende NK-seizoen, om te bekijken hoe we ten opzichte van de concurrentie staan bij de omschakeling naar injectie. Hij won de Supercup en eindigde in Klasse 8 direct achter Jimmy Hop, terwijl hij dezelfde rondetijden draaide. Sindsdien neemt de vraag naar nieuwe motoren en revisiewerk flink toe. In 2027 stap ik weer in een Sprinter in Klasse 8 van de Autocross Masters. Het betreft de kampioensauto van Jimmy Hop, aangeschaft door Tim Maas, die er zelf mee in Klasse 7 gaat rijden. De bedoeling is dat ik naast het bouwen van motoren hem en andere klanten help met afstellingen en wegligging, want een overwinning krijg je niet alleen met veel pk’s.”

Tekst: Aart van der Haagen & foto’s: Michelle Reints, Bjorn Vanderbeken

Wil jij ons magazine ook lezen? Meld je dan aan via “bestellen” op onze website: www.start84.nl